Al te vaak wordt de verkiezing tot bondscoach herleid tot een “ons kent ons” van een incrowd waarin de koek wordt verdeeld via een ‘verdeel en heers’ mechanisme. Elke verkiezing zijn er ook aardig wat “nobodies” die zichzelf kandidaat stellen en op zichzelf stemmen. Dat leidt tot aardig wat hoongelach in het forum, onder het mom “eigen lof stinkt”. Weinigen stellen zich daarbij de vraag hoe het komt dat deze figuren zichzelf kandidaat stellen. Komt het omdat ze echt overtuigd zijn van hun potentieel of omdat de ‘effectieve kandidaten’ zich te weinig moeite hebben getroost om deze onbekende eenzaten de hand te reiken en hen in een breder bad te trekken? De Tegenpartij stelt zich tot doel om deze spelers mee in het bad te trekken door hen te overtuigen zich te integreren in het forum.
Daarenboven zet de Tegenpartij zich af tegen het establishment. Waarom bepaalt een minderheid wie bondscoach wordt? Waarom ronselt niemand deze stemmen effectief, los van de talloze berichten in het gastenboek van lagere divisies. De Tegenpartij ziet zichzelf als de partij van de kleine man, de nieuwe speler. De Tegenpartij probeert kiezers te overtuigen dat het verleden niet het juiste instrument is om de toekomst te meten. Het gaat niet om vroegere verdiensten, het gaat erom het grootst aantal spelers te overtuigen dat jouw verkiezingsprogramma het uitvoeren waard is.
De Tegenpartij is niet alleen de partij van de kleine man. Het is evenzeer de partij van de kritische kiezer. In elke strijd komen altijd minstens twee paren om, de zittende bondscoach en zijn uitdager. De uitdager delft meestal het onderspit omdat de zittende bondscoach kan rekenen op de stemmen van het establishment. De kritische kiezer verliest telkens weer. Zijn stem is enkel hoorbaar in de woestijn en zuchtend ondergaat hij weer de terreur. Door de kritische kiezer te koppelen aan de partij van de nieuwe speler hoopt de Tegenpartij het tij te kunnen keren, de balans te doen kantelen, in het voordeel van hun allen.
Daarenboven zet de Tegenpartij zich af tegen het establishment. Waarom bepaalt een minderheid wie bondscoach wordt? Waarom ronselt niemand deze stemmen effectief, los van de talloze berichten in het gastenboek van lagere divisies. De Tegenpartij ziet zichzelf als de partij van de kleine man, de nieuwe speler. De Tegenpartij probeert kiezers te overtuigen dat het verleden niet het juiste instrument is om de toekomst te meten. Het gaat niet om vroegere verdiensten, het gaat erom het grootst aantal spelers te overtuigen dat jouw verkiezingsprogramma het uitvoeren waard is.
De Tegenpartij is niet alleen de partij van de kleine man. Het is evenzeer de partij van de kritische kiezer. In elke strijd komen altijd minstens twee paren om, de zittende bondscoach en zijn uitdager. De uitdager delft meestal het onderspit omdat de zittende bondscoach kan rekenen op de stemmen van het establishment. De kritische kiezer verliest telkens weer. Zijn stem is enkel hoorbaar in de woestijn en zuchtend ondergaat hij weer de terreur. Door de kritische kiezer te koppelen aan de partij van de nieuwe speler hoopt de Tegenpartij het tij te kunnen keren, de balans te doen kantelen, in het voordeel van hun allen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten